நமக்குத் தேவை ‘வாடிக்கையாளர்’ அரசியல் அல்ல; ‘உரிமையாளர்’ அரசியல் நுகர்வோரிலிருந்து பொருளாதார உரிமையாளர்களாக — சாதி ஒழிப்பின் அடுத்த கட்டப் பயணம்
நமக்குத் தேவை ‘வாடிக்கையாளர்’ அரசியல் அல்ல; ‘உரிமையாளர்’ அரசியல்
நுகர்வோரிலிருந்து பொருளாதார உரிமையாளர்களாக — சாதி ஒழிப்பின் அடுத்த கட்டப் பயணம்
முறுக்கு பாக்கெட் முதல் குளிர்பானம் வரை,
பால் பாக்கெட் முதல் ஐஸ்கிரீம் வரை,
பினாயில் முதல் ஷாம்பு வரை,
பற்பசை முதல் குளியல் சோப்பு வரை,
மிளகாய்த்தூள் முதல் மஞ்சள், உப்பு, புளி வரை—
ஒரு குடும்பத்தின் அன்றாட வாழ்க்கைக்குள் நுழையும் நுகர்வுப் பொருட்களின் பட்டியல் நீண்டுகொண்டே செல்கிறது.
குழந்தை முதல் முதியவர் வரை, கிராமம் முதல் மாநகரம் வரை, ஒவ்வொரு குடும்பமும் நாள்தோறும் சந்தையில் நுகர்வோராக பங்கேற்கிறது.
அந்தச் சந்தையில் தலித் மக்களும் பங்கேற்கிறார்கள்.
ஆனால் இங்கு ஒரு அடிப்படையான கேள்வியை எழுப்ப வேண்டியிருக்கிறது:
நாம் சந்தையில் எவ்வளவு செலவு செய்கிறோம் என்பது மட்டுமா முக்கியம்? அந்தச் சந்தையில் நமக்கு எவ்வளவு உரிமை இருக்கிறது என்பதும் முக்கியமல்லவா?
ஒரு பொருளை வாங்குபவராக இருப்பது ஒரு நிலை.
அதே பொருளை விற்பவராக இருப்பது இன்னொரு நிலை.
அந்தப் பொருளின் விநியோகஸ்தராக இருப்பது வேறு நிலை.
டீலராக இருப்பது வேறு நிலை.
அதை உற்பத்தி செய்யும் நிறுவனத்தின் உரிமையாளராக இருப்பது இன்னும் வேறு நிலை.
இந்தப் படிநிலைகளில் தலித் மக்களின் பங்கேற்பு எங்கே இருக்கிறது?
இதுதான் சாதி ஒழிப்பு மற்றும் பொருளாதார ஜனநாயகத்தை இணைத்துப் பார்க்க வேண்டிய இடம்.
வாடிக்கையாளராக மட்டும் இருப்பது போதுமா?
ஒரு தலித் குடும்பம் பால் வாங்குகிறது.
சோப்பு வாங்குகிறது.
ஷாம்பு வாங்குகிறது.
குளிர்பானம் வாங்குகிறது.
மளிகைப் பொருட்கள் வாங்குகிறது.
இருசக்கர வாகனம் வாங்குகிறது.
கார் வாங்குகிறது.
கல்வி, மருத்துவம், வீடு என வாழ்க்கையின் பல்வேறு தேவைகளுக்காகப் பணம் செலவிடுகிறது.
அதாவது, அந்தக் குடும்பத்தின் பணமும் சந்தையின் பொருளாதாரச் சுழற்சியில் பங்கேற்கிறது.
ஆனால் அந்தப் பணம் செல்லும் பொருளாதாரச் சங்கிலியில் அந்தக் குடும்பம் எங்கு இருக்கிறது?
நுகர்வோரா?
விற்பனையாளரா?
மொத்த வியாபாரியா?
டீலரா?
விநியோகஸ்தரா?
உற்பத்தியாளரா?
தொழிற்சாலை உரிமையாளரா?
இந்தக் கேள்வி ஒரு சமூகத்தின் பொருளாதார நிலையைப் புரிந்துகொள்ள மிகவும் முக்கியமானது.
இந்தியாவில் விளிம்புநிலை சமூகங்களின் தொழில்முனைவோர் மற்றும் நிறுவன உரிமை குறித்து மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுகள், அவர்கள் பெரிய மற்றும் அதிக உற்பத்தித்திறன் கொண்ட நிறுவனங்களில் குறைவாகப் பிரதிநிதித்துவம் பெறுவதையும், சிறிய அளவிலான தொழில்களில் அதிகமாகக் குவிந்திருப்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
அதனால் கேள்வி:
“தலித்துகள் தொழில் செய்கிறார்களா?”
என்பது மட்டும் அல்ல.
“அவர்கள் எந்த அளவிலான தொழில்களை நடத்துகிறார்கள்? எந்த சந்தையில் இருக்கிறார்கள்? எவ்வளவு மூலதனத்தை அணுக முடிகிறது? எவ்வளவு பெரிய நிறுவனங்களாக வளர முடிகிறது?”
என்பதும் ஆகும்.
சாதி ஒழிப்பு ஏன் பொருளாதாரக் கேள்வியாகிறது?
சாதி என்பது ஒரு சமூக அடையாளம் மட்டுமல்ல.
வரலாற்றில் அது வேலைப் பிரிவு, தொழில் அணுகல், நில உரிமை, சமூக மரியாதை, குடியிருப்பு, கல்வி, அதிகாரம் ஆகியவற்றோடும் தொடர்புபட்டிருந்தது.
எனவே சாதி ஒழிப்பு என்பது தீண்டாமையை ஒழிப்பதோடு மட்டும் முடிந்துவிட முடியாது.
சாதியின் காரணமாக உருவான பொருளாதார வாய்ப்பு வேறுபாடுகளையும் மாற்ற வேண்டும்.
ஒருவருக்கு கல்வி கிடைத்தாலும், வேலை கிடைக்கவில்லை என்றால் பிரச்சினை தொடர்கிறது.
வேலை கிடைத்தாலும் தொழில் தொடங்க முடியவில்லை என்றால் பிரச்சினை தொடர்கிறது.
தொழில் தொடங்கினாலும் கடன், சந்தை, வணிக இடம், விநியோக வலையமைப்பு ஆகியவற்றை அணுக முடியவில்லை என்றால் பிரச்சினை தொடர்கிறது.
எனவே:
சாதி ஒழிப்பு என்பது சமூக மரியாதையைப் பெறுவது மட்டுமல்ல; பொருளாதார வாய்ப்புகளின் கதவுகளைத் திறப்பதும் ஆகும்.
சாதி ஒரு கதவை மூடும்போது
இன்றும் பல இடங்களில் சமூக அடையாளங்கள் வாடகை வீடு, வணிக இடம், அலுவலகம், தொழில் வலையமைப்பு போன்றவற்றுக்கான அணுகலைப் பாதிக்கின்றன என்பது குறித்து சமூக அறிவியல் ஆய்வுகள் உள்ளன. நானே அதில் பாதிக்கப்பட்டவர் என்பது கூடுதல் ஆதாரம்.
ஒரு வழக்கறிஞர் அலுவலகம் அமைக்க இடம் தேடுகிறார்.
ஒரு மருத்துவர் கிளினிக் தொடங்க இடம் தேடுகிறார்.
ஒரு தொழில்முனைவோர் கடை தொடங்க இடம் தேடுகிறார்.
ஒரு சிறு நிறுவனத்திற்கு அலுவலகம் தேவைப்படுகிறது.
ஒரு குடும்பம் வாடகைக்கு வீடு தேடுகிறது.
இவற்றில் ஒருவரின் சாதி அடையாளம் அவருக்கான வாய்ப்பை மறுக்கும் காரணியாக மாறினால், அது தனிப்பட்ட அவமதிப்பு மட்டுமல்ல.
அது பொருளாதார உரிமைக்கான தடையாகிறது.
அதேபோல் நகராட்சி, மாநகராட்சி போன்ற உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்குச் சொந்தமான வணிகக் கடைகள் மற்றும் வணிக வளங்கள் யாருக்கு கிடைக்கின்றன என்பதும் ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டிய கேள்வியாகிறது.
இங்கு தீர்வு குற்றச்சாட்டை முன்வைப்பது மட்டும் அல்ல.
ஒதுக்கீடு, ஏலம், வாடகை, உரிமம் ஆகிய நடைமுறைகள் வெளிப்படையாக உள்ளனவா?
அனைத்து சமூகங்களுக்கும் சமமான அணுகல் இருக்கிறதா?
என்பதை தரவுகளுடன் ஆய்வு செய்வதே ஜனநாயகமான அணுகுமுறை.
தொழிலாளியிலிருந்து தொழில் முனைவோராக
ஒரு தொழிற்சாலையில் ஒருவர் தொழிலாளியாக வேலை செய்வது முக்கியமான பொருளாதார வாய்ப்பு.
ஆனால் அதே தொழிற்சாலைக்கு மூலப்பொருள் வழங்கும் நிறுவனம் யாருடையது?
பராமரிப்பு நிறுவனத்தை நடத்துபவர் யார்?
போக்குவரத்து ஒப்பந்தம் யாரிடம் உள்ளது?
கட்டுமான ஒப்பந்தம் யாரிடம் உள்ளது?
உணவு வழங்கும் நிறுவனம் யாருடையது?
அந்த தொழிற்சாலையின் supply chain-ல் எத்தனை தலித் நிறுவனங்கள் உள்ளன?
இந்தக் கேள்விகள்தான் அடுத்த கட்ட சமூகநீதியின் பொருளாதாரக் கேள்விகள்.
வேலை பெறுவது அவசியம்.
ஆனால் வேலை உருவாக்கும் பொருளாதாரத் திறனும் அவசியம்.
தொழிலாளியாக இருப்பது அவசியம்.
ஆனால் தொழில் முனைவோராக மாறுவதற்கான வாய்ப்பும் அவசியம்.
மிராசு முறையிலிருந்து நவீன பொருளாதார அதிகாரம் வரை
முன்னொரு காலத்தில் நிலம் மிகப்பெரிய பொருளாதார அதிகாரத்தின் ஆதாரமாக இருந்தது.
இன்று அதிகாரத்தின் கருவிகள் பலவாக மாறிவிட்டன:
நிலம், மூலதனம், கடன், தொழில், டீலர்ஷிப், சந்தை, ஒப்பந்தம், தொழில்நுட்பம், நிறுவன உரிமை, விநியோகச் சங்கிலி.
எனவே சாதி அமைப்பை ஒழிக்க வேண்டுமென்றால், அதன் சமூக வடிவங்களை மட்டுமல்லாமல், பொருளாதார வாய்ப்புகளை மறுக்கும் கட்டமைப்புகளையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
இதற்காக எந்த ஒரு சமூகத்தையும் எதிரியாக உருவாக்குவது தீர்வல்ல.
சமூகத்தின் அனைத்து பிரிவினருக்கும் பொருளாதார வாய்ப்புகளை ஜனநாயகப்படுத்துவதே தீர்வு.
‘நுகர்வோரிலிருந்து உரிமையாளர்களாக’
இதுதான் இந்தக் கட்டுரையின் மைய அரசியல் கருத்து.
ஒரு குடும்பம் சோப்பு வாங்குகிறது — நுகர்வு.
அதே குடும்பம் சோப்பை மொத்தமாக வாங்கி விற்கிறது — வணிகம்.
விநியோக நிறுவனத்தை நடத்துகிறது — விநியோக உரிமை.
சோப்பு தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையை நடத்துகிறது — உற்பத்தி உரிமை.
நூறு பேருக்கு வேலை வழங்குகிறது — பொருளாதார அதிகாரம்.
இதுதான்:
நுகர்வோரிலிருந்து உரிமையாளர்களாக மாறுதல்.
எனவேதான்:
“நமக்குத் தேவை ‘வாடிக்கையாளர்’ அரசியல் அல்ல; ‘உரிமையாளர்’ அரசியல்.”
இந்தக் கருத்து பிற சமூகங்களுக்கு எதிரான அரசியல் அல்ல.
இது “எங்களுக்கும் உரிமை வேண்டும்” என்ற ஜனநாயகக் கோரிக்கை.
ஒருவருடைய உரிமையைப் பறிப்பது அல்ல;
உரிமையின் வட்டத்தை விரிவுபடுத்துவது.
இனி தலித் அரசியலின் பொருளாதாரக் கேள்விகள் மாற வேண்டும்
கல்வி வேண்டும்.
வேலை வேண்டும்.
இடஒதுக்கீடு வேண்டும்.
நில உரிமை வேண்டும்.
இவற்றுடன் சேர்த்து:
தொழில் உரிமை வேண்டும்.
மூலதன அணுகல் வேண்டும்.
வணிகக் கடன் வேண்டும்.
வணிக இடம் பெற சம வாய்ப்பு வேண்டும்.
டீலர்ஷிப் வாய்ப்பு வேண்டும்.
அரசுக் கொள்முதலில் வாய்ப்பு வேண்டும்.
பெரிய நிறுவனங்களின் விநியோகச் சங்கிலியில் இடம் வேண்டும்.
தொழில்நுட்பம் வேண்டும்.
சந்தை அணுகல் வேண்டும்.
ஏற்றுமதி வாய்ப்பு வேண்டும்.
மத்திய அரசின் பொதுக் கொள்முதல் கொள்கையில் SC/ST உரிமையாளர்களைக் கொண்ட MSEகளிடமிருந்து கொள்முதல் செய்வதற்கான 4% துணை இலக்கு இருப்பது, சமூகநீதியை பொருளாதாரச் செயல்பாட்டோடு இணைக்கக்கூடிய ஒரு கொள்கை உதாரணமாகும்.
ஆனால் இலக்கு வைத்திருப்பது மட்டும் போதாது.
அந்த நிறுவனங்கள் எத்தனை வளர்ந்தன?
எத்தனை நடுத்தர நிறுவனங்களாக மாறின?
எத்தனை பெரிய நிறுவனங்களாக வளர்ந்தன?
எத்தனை பேருக்கு வேலை வழங்கின?
என்பதையும் அளவிட வேண்டும்.
சாதி ஒழிப்பு: சம வாய்ப்பிலிருந்து சம அதிகாரம் வரை
சாதி ஒழிப்பு என்றால் அனைவரும் ஒன்றாக உணவு உண்பது மட்டும் அல்ல.
ஒன்றாக வாழ்வதும் மட்டும் அல்ல.
ஒன்றாக கல்வி கற்பதும் மட்டும் அல்ல.
அதற்கும் அப்பால் செல்ல வேண்டும்.
ஒன்றாகச் சந்தையைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
ஒன்றாகத் தொழில் செய்ய வேண்டும்.
ஒன்றாக முதலீடு செய்ய வேண்டும்.
ஒன்றாக சொத்து உருவாக்க வேண்டும்.
ஒன்றாக அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.
சாதி ஒழிப்பின் இறுதி இலக்கு, ஒரு சமூகத்தை மற்றொரு சமூகத்திற்கு எதிராக நிறுத்துவது அல்ல.
மனிதர்களை பிறப்பின் அடிப்படையில் உயர்வு–தாழ்வாகப் பிரிக்கும் அமைப்பை ஒழித்து, திறமை, உழைப்பு, உரிமை, மனித மரியாதை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் சமுதாயத்தை அமைப்பதே இலக்கு.
அதனால் தலித் பொருளாதார முன்னேற்றம் என்பது தனி சமூகத்தின் முன்னேற்றம் மட்டுமல்ல.
சாதியால் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட பொருளாதார உறவுகளை ஜனநாயகப்படுத்தும் ஒரு சமூக மாற்றத்தின் பகுதியாக அது பார்க்கப்பட வேண்டும்.
அடுத்த கட்ட சமூகநீதி என்ன?
இனி கேள்வி:
“எங்களுக்கு வேலை எங்கே?”
என்பதோடு முடிந்துவிடக் கூடாது.
அதனுடன்:
எங்களுக்கு தொழில் எங்கே?
எங்களுக்கு மூலதனம் எங்கே?
எங்களுக்கு சந்தை எங்கே?
எங்களுக்கு வணிக இடம் எங்கே?
எங்களுக்கு டீலர்ஷிப் எங்கே?
எங்களுக்கு விநியோக உரிமை எங்கே?
எங்களுக்கு தொழிற்சாலை உரிமை எங்கே?
எங்கள் நிறுவனங்களுக்கு பெரிய சந்தையில் இடம் எங்கே?
என்ற கேள்விகளும் எழ வேண்டும்.
ஏனெனில்,
நுகர்வதற்கான உரிமை மட்டும் பொருளாதாரச் சுதந்திரம் அல்ல. உற்பத்தி செய்வதற்கும், விற்பனை செய்வதற்கும், தொழில் நடத்துவதற்கும், சொத்து உருவாக்குவதற்கும், வேலை வழங்குவதற்கும் சமமான வாய்ப்பு கிடைப்பதே பொருளாதாரச் சுதந்திரம்.
அதேபோல்,
சாதி ஒழிப்பு என்பது சாதிப் பெயரை மறப்பது மட்டும் அல்ல; சாதி மனிதனின் வாய்ப்பை நிர்ணயிக்கும் நிலையை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதாகும்.
நுகர்வோரிலிருந்து உரிமையாளர்களாக — இதுவே அடுத்த பயணம்
நாம் சந்தையின் வாடிக்கையாளர்களாக மட்டும் இருக்க வேண்டியதில்லை.
சந்தையின் உரிமையாளர்களாகவும் இருக்க வேண்டும்.
நாம் பொருட்களை வாங்குபவர்களாக மட்டும் இருக்க வேண்டியதில்லை.
பொருட்களை உற்பத்தி செய்பவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும்.
நாம் வேலை தேடுபவர்களாக மட்டும் இருக்க வேண்டியதில்லை.
வேலை உருவாக்குபவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும்.
நாம் பொருளாதாரத்தின் பயனாளிகளாக மட்டும் இருக்க வேண்டியதில்லை.
பொருளாதாரத்தை உருவாக்குபவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும்.
இதுவே:
“நமக்குத் தேவை ‘வாடிக்கையாளர்’ அரசியல் அல்ல; ‘உரிமையாளர்’ அரசியல்.”
என்ற கருத்தின் முழுமையான பொருள்.
சாதி இல்லாத சமூகம் வேண்டும் என்றால்,
1. சாதி தீர்மானிக்காத பொருளாதாரமும் வேண்டும்.
2. சமூக சமத்துவம் வேண்டும் என்றால்,
பொருளாதார வாய்ப்புச் சமத்துவமும் வேண்டும்.
3. சமூகநீதி வேண்டும் என்றால்,
பொருளாதார ஜனநாயகமும் வேண்டும்.
அதுவே சாதி ஒழிப்பின் அடுத்த கட்டப் போராட்டம்.
நுகர்வோரிலிருந்து உரிமையாளர்களாக…
தொழிலாளர்களிலிருந்து தொழில்
முனைவோராக…
வேலை தேடுபவர்களிலிருந்து வேலை உருவாக்குபவர்களாக…
சந்தையின் விளிம்பிலிருந்து சந்தையின் மையத்திற்குள்…
சமூகநீதியின் அடுத்த பயணம் — பொருளாதார அதிகாரத்தின் ஜனநாயகமயமாக்கல்.
— வழக்கறிஞர் மு. அறிவுடைநம்பி
Comments
Post a Comment